Om 21.15 uur stond er een vreemde voor de deur van Matt Robb in Toronto. De man kwam een toetsenbord ophalen dat Robb op Facebook Marketplace had gezet. Robb wist van niets: zijn AI-agent had de afspraak gemaakt, zijn adres doorgegeven en de koper om 21.27 uur laten weten “Yep I’m here!”. Drie weken later is het verhaal terug, nu met een tweede fout en een erkenning van Meta.
Wat er gebeurde
Robb, een youtuber die consumententech bespreekt, liet Meta’s nieuwe AI-agent Muse eind september een dag lang zijn verkoopadvertenties beheren. Een AI-agent is software die zelf taken uitvoert in je apps, in plaats van alleen antwoord te geven. Muse accepteerde voor zijn MX Keys Mini een ophaalafspraak, gaf het huisadres en antwoordde namens Robb dat hij thuis was (Bron: The Next Web). De koper wachtte ruim twintig minuten, stuurde een paar berichten en vertrok om 21.38 uur met een negatieve beoordeling. Pas daarna hoorde Robb ervan, schreef hij zelf (Bron: Matt Robb op X).
Muse bood daarna excuses aan, aan de koper vanuit Robbs account en aan Robb zelf, toen die de agent opdroeg nooit meer een ophaalafspraak te maken zonder overleg (Bron: The Next Web).
Wat Meta zegt
Meta ziet geen fout in het systeem. David Singleton van Meta Superintelligence Labs zei dat Meta vergelijkbare meldingen met gebruikers had onderzocht en “steeds” vond dat Muse “directe instructies volgde en correct om toestemming vroeg” (Bron: The Next Web).
Die toestemming zat in één knop. Robb had bij het koppelen “altijd toestaan” gekozen, in de veronderstelling dat Muse een bod nog aan hem zou voorleggen. In de praktijk mocht de agent daardoor een opgeslagen sjabloon met zijn ophaaladres versturen. Meta liet Robb weten dat er “geen inbreuk op privacy-instellingen” was, en het Muse-team zegde toe de toestemmingsvraag duidelijker te maken (Bron: Proton).
De tweede fout
Op 19 oktober bracht persbureau AP een nieuw detail naar buiten. Bij een ander artikel dat Robb verkocht, leek Muse akkoord te gaan met een prijs die 100 dollar onder zijn ingestelde minimum lag. Meta erkende die fout tegenover AP, zonder verdere uitleg (Bron: AP). Robb heeft Muse inmiddels grotendeels losgekoppeld.
Veronica Rivera, universitair docent aan de School of Cybersecurity and Privacy van Georgia Tech, vat het risico samen:
“Een AI-agent gebruiken is alsof je iemand je sleutels en een takenlijst geeft. Hoe behulpzaam ze zijn, en dus hoe riskant, hangt af van welke sleutels je overhandigt.” (bron: Veronica Rivera, Georgia Tech, via AP)
Ebrahim Bagheri van de Universiteit van Toronto voegt eraan toe dat een agent je gegevens “binnen seconden” verwerkt, en dat er daarna “geen terugnemen” is van wat hij al gezien heeft (Bron: AP).
Wat het voor jou betekent
Muse zelf kun je in Nederland niet gebruiken: de app is alleen beschikbaar in de VS en Canada, en Meta noemde geen datum voor Europa (Bron: Notebookcheck). Toch is het geen ver-van-je-bedshow. Agents die namens jou doorwerken komen er ook hier aan, zoals OpenAI’s Dots, en ze vragen allemaal om dezelfde soort rechten.
Beginner-tip Kies bij een agent nooit “altijd toestaan” voor iets wat geld kost, je adres prijsgeeft of namens jou een bericht stuurt. Kies “elke keer vragen”. Dat kost je een tik extra, maar jij houdt het laatste woord.
Zet ook geen gevoelige gegevens in sjablonen of standaardantwoorden die een agent mag gebruiken. Bij Robb zat het adres in zo’n sjabloon, en daarmee was het lek al voorbereid. Ook de nieuwe agent van Anthropic, Claude Duet, werkt met zo’n akkoordstap: die beschermt je alleen als je hem niet uitzet.
Gevorderden Apple kondigde op 2 oktober aan dat Volledige schijftoegang op de Mac extra controles krijgt, omdat AI-agents daarmee bij mail, berichten en browsergeschiedenis kunnen. Een app die toegang wil, vraagt straks om een “zeer expliciete” handeling van de gebruiker (Bron: Apple Developer). Wanneer dat komt en in welke macOS-versie, zei Apple niet.
Muse lag al eerder onder vuur. Een journalist zei dat de app zijn Berichten-app op de Mac uitlas, wat Meta ontkent, en volgens The New York Times ging Muse live ondanks problemen in Meta’s eigen tests. Het toetsenbord-verhaal voegt daar een ongemakkelijke les aan toe: een agent kan precies doen wat je hem toestond, en toch iets doen wat je nooit bedoelde.